Het oudste café van Veenendaal
In 1896 kreeg de familie Blanken vergunning om hier drank te schenken. Sindsdien is er van alles gebeurd — en vooral heel veel hetzelfde gebleven.
Waarom ''t Huchie'?
Een 'huchie' is Veens voor een verhoging in het landschap. Het café ligt net iets hoger dan de rest van de buurt — wie de steile trap naar de voordeur neemt, voelt meteen waar de naam vandaan komt. De biljartclub van het huis droeg de oude naam trouwens nog jaren mee: die heette voluit “'t Huchie — voorheen DOH”, naar De Ouwe Herberg.
Van 1896 tot vandaag
De eerste vergunning
Op 15 augustus 1896 krijgt de familie Blanken vergunning om aan de Nieuweweg drank te schenken, in wat dan nog een boerderij is. De gevel zegt sindsdien “anno 1897” — over dat ene jaartje verschil doen we niet moeilijk.
Naar de familie Achterberg
Het café verandert voor het eerst van eigenaar: C. Achterberg neemt de zaak over van de familie Blanken.
De familie Geerestein
De familie Geerestein koopt het pand en staat er bijna twintig jaar achter de tap. De slijterij ernaast hoort er dan gewoon bij: wie een liter jenever haalde, mocht doorlopen voor een gratis borrel.
De grens door de gelagkamer
De gemeentegrens loopt in deze jaren dwars door het pand: het café ligt in Veenendaal, de keuken in de buurgemeente — waar de kroegen een uur langer open mogen. Het laatste rondje verhuist op zaterdagavond dus keurig naar de keuken.
De familie Sukkel
De familie Sukkel neemt de exploitatie over. Jenever gaat in deze jaren nog per “kommetje” over de toonbank — twee deciliter, goed voor vier borrels.
Een muur ertussen
Een nieuwe drankwet dwingt een scheiding af tussen café en slijterij. Er komt letterlijk een muur te staan — met daarin een deur die dertig jaar later nog voor een verrassing zorgt.
Siem en Gea Gerritsen
Siem en Gea Gerritsen nemen het café over en maken er hun levenswerk van, met werkweken van tachtig uur en de hele familie in de zaak.
Eigen grond
Siem en Gea kopen het pand — café, slijterij én woonhuis — van de familie Geerestein. Zoon Herman gaat de slijterij runnen.
Herman & Ries
Herman Gerritsen en zijn jeugdvriend Ries van Dijk nemen het café over van Siem. Er verandert bewust zo min mogelijk: dezelfde stamtafel, hetzelfde biljart, dezelfde gezelligheid.
Het veteranencafé
Twee stamgasten, Jan Bos en Arend Pronk, beginnen in 't Huchie een maandelijkse middag voor veteranen — jarenlang een begrip in de regio. De traditie is inmiddels gestopt, maar de verhalen horen bij het café.
Donder-op-broodjes
Op zaterdagnacht rond enen staat er jarenlang koffie met broodjes klaar, gesmeerd door tante Mien. Iedereen weet wat dat betekent: eerst wat stevigs in de maag, en dan naar huis. Zulke tradities verzin je niet — die groeien.
Het rookverbod
De slijterij sluit en de ruimte wordt rooksalon. Bij de verbouwing komt in de muur de oude deur uit de slijterijtijd tevoorschijn — geslepen ruitjes, de sleutel nog aan een touwtje. Die blijft precies waar hij zit. Het plafond, ooit crème-wit en inmiddels diep bruin, blijft ook zoals het is.
Landelijke lof
Bioloog en schrijver Midas Dekkers noemt 't Huchie in Panorama een ontdekking: een bruin café waar de tijd heeft stilgestaan.
Op televisie
RTV Utrecht komt met een cameraploeg langs voor een item over het café, met oud-eigenaar Siem aan de kaarttafel. Ook de kranten schrijven dat jaar volop over de zaak.
De deuren op slot
Corona sluit het café maandenlang. Herman en Ries houden vol — sluiten is geen optie — en de stamgasten blijven via appjes deel van de huiskamer.
Gewoon open
Het oudste café van Veenendaal is nog altijd wat het was: een huiskamer voor de buurt, met de deur gewoon open.
De man die er 't Huchie van maakte
Wie de naam Gerritsen zegt, zegt 't Huchie. En dat begint bij Siem. Voor hij achter de tap stond was hij van alles: stukadoor in de bouw, later chauffeur bij de fabriek, en in het weekend bokser — een tijdlang de enige echte wedstrijdbokser van Veenendaal. Op het voetbalveld was de familie ook niet te missen: er stonden vier broers Gerritsen tegelijk in het eerste van v.v. Veenendaal.
De horeca kwam er via een omweg. In 1975 begon Siem met zijn broer cafetaria 'Het grote Dorp' in de Hoofdstraat, een plek waar de jeugd samenkwam en waar de salades en de zelfgemaakte gehaktballen — volgens een geheim recept — een begrip werden. Pas in 1984 kwam 't Huchie op zijn pad. Samen met zijn vrouw Gea maakte hij er zijn levenswerk van: werkweken van tachtig uur, de hele familie in de zaak, en in 1993 het pand gekocht.
In 2003 gaf hij het stokje door aan zoon Herman en diens jeugdvriend Ries. De gehaktballen worden nog altijd met de hand gedraaid.
Uit de oude doos
Foto's uit ruim een eeuw caféleven, van de eerste jaren tot nu.
Heb je zelf nog oude foto's of knipsels?
Een foto van een toernooi, een knipsel uit de krant of gewoon een goed verhaal: het archief van 't Huchie groeit dankzij gasten die iets bewaarden. We horen het graag.