Geschiedenis van Cafe 't Huchie
Sinds 1897 is 't Huchie een begrip in Veenendaal. Wat begon als een boerderij met een drankvergunning groeide uit tot het oudste café van de gemeente. Generaties caféhouders stonden achter de tap, duizenden gasten schoven aan voor een borrel en talloze verhalen vonden hun oorsprong aan de bar.
Waarom ''t Huchie'?
Een 'huchie' is Veens voor een verhoging in het landschap. Het café ligt net iets hoger dan de rest van de buurt — wie de steile trap naar de voordeur neemt, voelt meteen waar de naam vandaan komt. De biljartclub van het huis droeg de oude naam trouwens nog jaren mee: die heette voluit “'t Huchie — voorheen DOH”, naar De Ouwe Herberg.
Van 1896 tot vandaag
De eerste vergunning
Op 15 augustus 1896 krijgt de familie Blanken vergunning om aan de Nieuweweg drank te schenken. Wat begint als een boerderij met een tapvergunning groeit uit tot het oudste café van Veenendaal. Op de gevel staat "Anno 1897". Over dat ene jaartje verschil doen ze in 't Huchie al meer dan een eeuw niet moeilijk.
De grens door de gelagkamer
In deze jaren liep de gemeentegrens letterlijk dwars door het pand. Het café bevond zich in Veenendaal, terwijl de keuken in de buurgemeente Ede lag. Dat zorgde voor een bijzonder voordeel, want de cafés in Ede mochten een uur langer openblijven dan die in Veenendaal. Wanneer het sluitingsuur naderde, verhuisde het laatste rondje op zaterdagavond dan ook keurig naar de keuken. Zo kon er nog even worden nagepraat, zonder de regels te overtreden. Een typisch stukje 't Huchie-historie dat nog altijd met een glimlach wordt verteld.
Naar de familie Achterberg
Het café verandert voor het eerst van eigenaar: C. Achterberg neemt de zaak over van de familie Blanken.
Een muur ertussen
Een nieuwe drankwet dwingt een scheiding af tussen café en slijterij. Er komt letterlijk een muur te staan — met daarin een deur die dertig jaar later nog voor een verrassing zorgt.
De familie Geerestein
In 1956 krijgt het café een nieuw hoofdstuk wanneer de familie Geerestein het pand koopt. Bijna twintig jaar lang staan zij achter de tap en maken zij van het café een vertrouwde ontmoetingsplek voor dorpsgenoten, passanten en vaste gasten. In die tijd hoort de slijterij naast het café er vanzelfsprekend bij. Er gaat zelfs een verhaal rond dat klanten die een liter jenever kwamen halen, mochten doorlopen naar het café voor een gratis borrel. Het zijn de jaren waarin het café niet alleen een plek is om iets te drinken, maar vooral een plek waar mensen samenkomen, verhalen delen en het nieuws van de dag bespreken. Onder de familie Geerestein groeit het café uit tot een vaste waarde in het dorp. Generaties bezoekers weten de weg naar de bar te vinden, voor een kaartspel, een goed gesprek of gewoon een gezellige avond.
De familie Sukkel
De familie Sukkel neemt de exploitatie over. Jenever gaat in deze jaren nog per “kommetje” over de toonbank — twee deciliter, goed voor vier borrels.
Siem en Gea Gerritsen
Siem en Gea Gerritsen nemen het café over en maken er hun levenswerk van, met werkweken van tachtig uur en de hele familie in de zaak.
Donder-op-broodjes
Wie op zaterdagavond tot sluitingstijd bleef hangen, kende ze wel: de beroemde donder-op-broodjes van tante Mien. Met koffie en verse broodjes zorgde zij ervoor dat niemand met een lege maag naar huis ging. Een traditie die uitgroeide tot een begrip in het café.
Eigen grond
Siem en Gea kopen het pand — café, slijterij én woonhuis — van de familie Geerestein. Zoon Herman gaat de slijterij runnen.
Herman & Ries
Herman Gerritsen en zijn jeugdvriend Ries van Dijk nemen het café over van Siem. Er verandert bewust zo min mogelijk: dezelfde stamtafel, hetzelfde biljart, dezelfde gezelligheid.
Het veteranencafé
Twee stamgasten, Jan Bos en Arend Pronk, beginnen in 't Huchie een maandelijkse middag voor veteranen — jarenlang een begrip in de regio. De traditie is inmiddels gestopt, maar de verhalen horen bij het café.
Het rookverbod
De slijterij sluit en de ruimte wordt rooksalon. Bij de verbouwing komt in de muur de oude deur uit de slijterijtijd tevoorschijn — geslepen ruitjes, de sleutel nog aan een touwtje. Die blijft precies waar hij zit. Het plafond, dat eind jaren vijftig voor het laatst gebroken-wit geschilderd is en inmiddels diep roodbruin van de nicotine geworden, blijft ook zoals het is.
"Een soort tijdmachine"
Schrijver Midas Dekkers ontdekt 't Huchie en noemt het in Panorama "een soort tijdmachine". Volgens hem wandel je hier zó 1955 binnen. Voor veel vaste gasten was dat allang geen nieuws meer
Op televisie
RTV Utrecht komt met een cameraploeg langs voor een item over het café, met oud-eigenaar Siem aan de kaarttafel. Ook de kranten schrijven dat jaar volop over de zaak.
De deuren op slot
Corona sluit het café maandenlang. Herman en Ries houden vol — sluiten is geen optie — en de stamgasten blijven via appjes deel van de huiskamer.
Nog steeds gewoon 't Huchie
Tiffanylampen boven de bar, een biljart dat zelden stilstaat, verhalen aan de stamtafel en gasten die zich thuis voelen zodra ze binnenstappen. Meer dan honderd jaar later is 't Huchie nog altijd wat het altijd al was: het huiskamercafé van Veenendaal.
Het volgende hoofdstuk schrijf je zelf
Loop binnen, neem plaats aan de bar en word onderdeel van een verhaal dat al meer dan een eeuw wordt verteld.
De man die er 't Huchie van maakte
Wie de naam Gerritsen zegt, zegt 't Huchie. En dat begint bij Siem. Voor hij achter de tap stond was hij van alles: stukadoor in de bouw, later chauffeur bij de fabriek, en in het weekend bokser — een tijdlang de enige echte wedstrijdbokser van Veenendaal. Op het voetbalveld was de familie ook niet te missen: er stonden vier broers Gerritsen tegelijk in het eerste van v.v. Veenendaal.
De horeca kwam er via een omweg. In 1975 begon Siem met zijn broer cafetaria 'Het grote Dorp' in de Hoofdstraat, een plek waar de jeugd samenkwam en waar de salades en de zelfgemaakte gehaktballen — volgens een geheim recept — een begrip werden. Pas in 1984 kwam 't Huchie op zijn pad. Samen met zijn vrouw Gea maakte hij er zijn levenswerk van: werkweken van tachtig uur, de hele familie in de zaak, en in 1993 het pand gekocht.
In 2003 gaf hij het stokje door aan zoon Herman en diens jeugdvriend Ries. De gehaktballen worden nog altijd met de hand gedraaid.
Uit de oude doos
Foto's uit ruim een eeuw caféleven, van de eerste jaren tot nu.
Heb je zelf nog oude foto's of knipsels?
Een foto van een toernooi, een knipsel uit de krant of gewoon een goed verhaal: het archief van 't Huchie groeit dankzij gasten die iets bewaarden. We horen het graag.